Władysław Kniewski

Władysław Kniewski urodził się 14 czerwca 1902 roku w Grodzisku Mazowieckim. Był polskim działaczem komunistycznym, synem Józefa i Władysławy Zdzielnickiej oraz bratem Mieczysława. Podczas I wojny światowej służył w organizowanym w Rosji polskim korpusie gen. Dowbora-Muśnickiego. W 1920 roku jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej; został ranny pod Ostrołęką. W 1922 roku przyłączył się do Związku Młodzieży Komunistycznej. Za rozlepianie komunistycznych odezw skazano go na dwa lata domu poprawczego. Na wolność wyszedł w 1925 roku.

W lipcu 1925 roku zgłosił się wraz z Władysławem Hibnerem i Henrykiem Rutkowskim do zabójstwa Józefa Cechnowskiego, zidentyfikowanego jako agent policji w ruchu komunistycznym. Podczas próby wylegitymowania przez wywiadowców policji Kniewski i jego towarzysze zaczęli strzelać. Kniewski został później obezwładniony podczas ucieczki. Skazano go na śmierć przez rozstrzelanie; prezydent Stanisław Wojciechowski nie skorzystał z prawa łaski. Kniewski zginął 21 sierpnia 1925 roku w Cytadeli Warszawskiej. W czasach PRL przedstawiano go jako bohatera ruchu robotniczego. W 1950 roku w miejscu egzekucji urządzono park jego imienia oraz Hibnera i Rutkowskiego, a także odsłonięto pomnik-mauzoleum.

Na podstawie artykułu „Władysław Kniewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.